“Zal ik nog even meelopen?” Zonder op een antwoord te wachten, doe ik meneer geleide. Het is een gek gezicht zo in dit appartementencomplex. De gigantische stoel die op een idoot klein plateautje wordt voortgeduwd door deze jongeman met wel erg rode koontjes. Ik er achteraan, overdreven uitgelaten, opgelucht dat de automatische deuren zich achter hem sluiten. “Daag, tot nooit weer ziens.” Wel gek dat ik een uur geleden geen idee had dat dit zo’n vervelende afloop zou hebben, laat staan weken geleden toen deze episode begon.
Het was een doodgewone zaterdagmiddag en gezellig zaten we aan een kopje koffie.
Het zonnetje scheen heerlijk door Mem haar ramen die uitzicht gaven op het prachtig aangelegde parkje. Wat woonde ze hier toch mooi. Mem ging even verzitten op de bank en ik zag haar gezicht vertrekken van de pijn. Ik kon het niet meer aanzien. “Zo kan het niet langer Mem, we moeten nu echt achter een goede stoel aan.” Even bleef het stil en toen verraste mijn moeder mij. In plaats van het verwachte tegensputteren, gaf ze aan inderdaad behoefte te hebben aan een plek om lekker in te kunnen zitten. Al maanden had ze last van ingezakte rugwervels en alle onderzoeken ten spijt, was de pijn nog steeds niet te harden. Integendeel, het was alleen maar erger geworden. En dat viel niet mee om te verwerken. Logisch ook. In een korte tijd was ze veranderd van een zeer actieve vrouw op haar elektrische fiets, tot iemand die zich voort moest bewegen achter een rollator. Het spijtig ook, het was tijd voor de volgende stap.
Nu Mem zo positief reageerde, was het zaak om gelijk maar knopen door te hakken. Enthousiast pakten we de telefoon erbij. Het duurde maar even of we vonden de site van Pertinent. De winkel voor een perfecte relaxstoel voor senioren. Met een simpele klik konden we ons aanmelden voor een volledig gratis en vrijblijvend bezoek aan huis. Nog geen vijf minuten later werden we teruggebeld door een mevrouw om een afspraak te maken.
Deze ochtend was het zover. Meneer Pertinent kwam langs en het begon met geen wolkje aan de lucht. Een praatje over het feit dat hij helemaal uit Brabant was gekomen, een kopje koffie en Mem had er zelfs nog een appelkoek bij geserveerd. Wat ik wel wat overdreven vond. Meneer kwam hier tenslotte niet voor de gezelligheid. Maar wat daarna gebeurde? Voordat we het doorhadden stond er een gigantisch stoel in Mem haar prachtige appartement en werd ze enthousiast uitgenodigd om er in te gaan zitten. Mem haar gezicht sprak boekdelen. Ze wilde er niet in zitten, dat hoefde niemand mij te vertellen. En ik snapte haar wel. Nog nooit in mijn hele leven had ik zo’n lelijke stoel gezien en tussen Mem haar mooie meubeltjes was het helemaal een monsterachtig geval. Het zweet brak ons uit en van de zenuwen begonnen Mem en ik in het fries met elkaar te praten. “Ik kan niets verstaan van wat u zegt”, hoorde ik meneer zeggen. Nee, dat was ook de bedoeling. De jongeman had de hint door en voordat we het doorhadden werd de stoel op een plateau met wiebelige wieltjes gehesen en met gekraak en gepiep de kamer uitgereden. Er werd een tweede poging gedaan, maar dit mocht niet baten. Ik kon mijn lachen met moeite inhouden. Waarom had hij in vredesnaam zulke lelijke stoelen meegesleept uit Brabant? Deze leken in niets op die vlotte stoelen in advertenties waar Henny Huisman en Willeke Alberti zo sportief op zitten. Meneer kreeg door dat hier geen cent te verdienen viel en zijn ergernis was niet meer te verbergen achter de grote stoel. Met veel bombarie werd het gevaarte weer op het houten plankje gezet en al struikelend verliet hij Mem haar kamer.
Uitgeput zitten Mem en ik op de bank. “Hij heeft niet eens zijn koek opgegeten”, komt er teleurgesteld uit Mem haar mond. “Zullen we zo even naar Kapenga gaan?” “Daar heb ik zulke mooie stoelen gezien.”
Skriuwe Bliuwe 