Alles wat je op een eiland hoort te doen hebben we gedaan. De vuurtoren bezocht, over het strand gezwalkt, de wind getrotseerd, winkeltjes besnuffeld en onnodige troepjes gekocht. Kilometers hebben we door de duinen gefietst en de verbruikte calorietjes gelijk weer aangevuld met kibbeling en patat. En dat allemaal binnen drie dagen.
Onze dochter van zestien was mee en keek vol verbazing naar onze activiteiten. ‘Van wie moeten jullie dit allemaal doen?’, vroeg ze, toen we weer eens bezweet thuis kwamen na ons zoveelste uitje.
Daar had ze ons te pakken. ‘Dit is wat we altijd doen’, was het meest originele antwoord, dat er een beetje stamelend uitkwam en geen woord daarvan was gelogen. Altijd als we op het eiland zijn, vervallen we in een heerlijke voorspelbaarheid.
Het was bijna onmogelijk om naast elkaar te fietsen op de schelpenpaadjes.
Ik kan mij van vroegere vakanties herinneren dat het best wel druk kon zijn op de fietspaden, maar zo druk?
Om de zoveel seconden werden we in beide richtingen voorbij gestoven door enthousiaste vakantiegangers. Dat klinkt gezellig, als het niet van die idiote gestroomlijnde bakfietsen waren geweest. Geëlektrificeerde wel te verstaan. Met een grote snelheid vlogen ze ons, zonder te bellen, van alle kanten voorbij en als je je hoofd snel genoeg meedraaide, kon je nog net de tevreden gezichtjes zien van de prinsjes en prinsesjes die erin vervoerd werden.
De vorige vakantie had ik me eerlijk gezegd al verbaasd over die foeilelijke kindertandems waarop de goudvinkjes werden rondgereden, maar deze monsters van bakfietsen sloegen toch wel alles. Waar gaat het met deze wereld naar toe? Vroeger was het heel gewoon om achter je ouders aan te fietsen op je kleine verroeste fietsje, die met zorg achter op de fietsendrager was meegenomen vanaf thuis.
Alleen al het idee dat Heit mij zou hebben rondgereden in zo’n bakfiets wekt bij mij de lachkriebels op. Ten eerste levensgevaarlijk, want erg veilig op de weg zijn we niet. Ten tweede, ondenkbaar dat ik als een prinsesje zou worden behandeld. Er werd ons al vanaf jongs af aan ingepeperd dat de wereld niet om ons draait en dat we niet van suiker zijn. Vakantie of niet. Alles ging gewoon door:
‘Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg’.
‘Doe maar gewoon?’, zou onze dochter zeggen. Weet je wat wij doen? De volgende keer laten we onze fietsen thuis en huren zo’n elektrische bakfiets. Mag jij raden wie er voorin zit.
Skriuwe Bliuwe 