Zouden we het hebben aangedurfd als we het allemaal hadden geweten? Zes kinderen op deze wereld zetten met alle verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken? Niet zelden zie ik een opgetrokken wenkbrauw wanneer ik enthousiast vertel dat ik moeder van zes ben. Regelmatig krijg ik de vraag of ze allemaal van dezelfde partner zijn. En ik snap het wel, het is ook niet niks. En eerlijk, ik heb het totaal overschat en ik weet wie de schuldigen zijn. Mijn moeder (7 kids) en tante Mintje (13 stuks). In mijn herinnering waren ze helemaal niet zo druk en waren ze eindeloos samen aan het koffiedrinken. Ik denk, als we het hadden bijgehouden hoeveel liters koffie, dat deze twee liefste dames in het Guinness book of records zouden staan.
Flauwekul natuurlijk. Inmiddels weet ik van de zorgen, de slapeloze nachten en eindeloos zitten op de handen. De druk op de schouders van de mensjes die alles van jou verwachten. Maar ik weet inmiddels ook van de andere kant. Het geheim van de human chain.
Vorige week waren we 30 jaar getrouwd en dit moest gevierd worden. Een jaar geleden had ik ons super luxe VIP appartement voor 12 mensen en een hond vastgelegd. Op Center Parcs wel te verstaan, want zo’n gebeurtenis vier je maar een keer. Afgelopen weekend was het zover. Bepakt en bezakt en met de nodige zweetdruppels, kwamen we aan. Het was een bloedhete dag en ondanks onze VIP status was er geen ventilator te bekennen. Dat kon de pret niet drukken en vanaf de eerste minuut genoot ik met volle teugen. Al mijn kuikentjes zouden de komende dagen weer onder mijn vleugels zijn. Waar we 30 jaar geleden begonnen met zijn tweeën, puilde nu het huisje uit van nakroost en aanhang. Hoe gezegend kan een mens zijn?
In navolging van Mem en tante Mintje werden er liters koffie naar binnen gewerkt, intense gesprekken gevoerd en herinneringen opgehaald. Het heerlijke van zes kinderen is, dat ze allemaal zo uniek zijn. Waar ik bij Leon kan bomen over duurzaamheid en het waarom van het leven, zit ik met Naomi op het terras een gigantische wafel met aardbeien en slagroom op te smikkelen. Waar ik bij Thom de humor van de Spoelstra’s deel, geniet ik bij mijn Noekie gewoon van het samen zijn. Mijn jongste Marc sleept me mee naar het enige kraampje wat voor het zwembad staat, om daar een voetbalpakje te scoren. En dan is er nog Stefan, die mij altijd blijft verrassen, deze keer in Aqua Mundo of all places.
Ik heb me gewurmd in mijn bikini en samen met Noekie ga ik op zoek naar de anderen. Opeens zie ik Naomi naar me toe komen rennen. “We zijn bij de wildwaterbaan, kom mee.” Ze pakt me bij de hand en voordat ik het door heb, loop ik de stenen trap op naar het bulderende water. Daar staan al mijn drijfnatte kinderen. Mijn hart loopt over van trots, maar tijd voor emotie is er niet. Totaal tegen mijn natuur in laat ik me gaan. Op mijn buik glijd ik over de baan. Ik bots tegen de muur, tegen ledematen en mijn neus prikkelt van al het water. Maar mijn hart buldert met het water mee. We komen bij het laatste gedeelte, een lange glijbaan. Opnieuw werp ik mezelf neer en opeens hoor ik achter mij Steef roepen:
“Human chain.”
En dan gebeurt er iets dat ik nooit meer zal vergeten. Hij pakt mij bij mijn enkels vast en de volgende pakt zich vast aan de zijne en zo door. Ik voel de last aan mijn enkels, maar het water is sterk genoeg om ons vooruit te stuwen. Even lukt het me om over het water achterom te kijken en zie ik wat het leven mij heeft toebedeeld.
Zes kinderen, wat ben ik dankbaar dat we het hebben aangedurfd.
Skriuwe Bliuwe 